درود به كردان
 

كــــــه جمله شيفته‌ي ميهن‌اند و سامان‌دوست		درود بـــــــــــــاد به كردانِ گُردِ ايران‌دوست
ستوده‌سيرت و پــــاكيزه‌خوي و انسان‌دوست		اصيل‌مـــــــــــــــــــــانده نژادي ز قومِ ايراني
به بيشه‌زار مقيمند و بـــــــــــا نِيستان دوست		چو شيرِ شرزه دليرند و پـــــــــــــاسدارِ كُنام
علاقه‌مند بــــــــــــه هم‌ميهنان و ايران‌دوست		عشايري همه روشن‌ضمير و پـــــــــــاك‌نژاد
همـــــاره گوش به زنگند و با دليران دوست		بــــــــــــــــــه همنواييِ همريشگان و هم‌پيوند
زِ بهـــــــــر تقويت كشـــورند، عمران‌دوست		به كشت و كــــــار كمر بسته‌اند و بس كوشا
به لاله‌زارِ وطن بــــا گل‌اند و ريحان دوست		زِ لطف آب و هــــــواي لطيف و شادي‌بخش
بزرگوار و شريف و هميشه احســــان‌دوست		خداشنـــــــــــاس و نجيب و زِ گمرهي بيزار
به عهدِ خويش وفـــادار و جمله پيمان‌دوست		هماره در رهِ پـــــــــــاسِ وطن ستاده به پاي
كه بــا بهشت قرين است و با گلستان دوست		ديـــارِ كرد بهين شــــــارســــــانِ ايران است
بود به عاطفه بـــــا لهجه‌هاي همسان دوست		زبـــــــــان او كه بود زاده‌ي زبــــــــانِ دري
كه هست بـــــا دلِ هر شاعر سخندان دوست		سلامِ من بـــــه صفــــــايِ بهــــــارِ كردستان
درود بــــــــاد و بر آن ديهگانِ مهمان‌دوست		بر آن هوايِ لطيف و بر آن فضــــايِ نظيف
دژافكنانِ دليرش بــــه اسب و جولان دوست		دلآورانِ غيورش به ضعف و سستي، خصم
به گونه‌ايست كـه داريم چند از ايشان دوست		لباس كردي و آن پيچ و تـــــابِ شال و كلاه
مگر درود فرستيم جمله همچــــــو «اديب» بر اين عقابِ بلندآشيانِ كيهــــــــــــان‌دوست