باغ ظفر

به داوري همه گـــــــــــــــــه اشتباه نتوان كرد   قياس روي تو بــــــا حسن مــــــــاه نتوان كرد
به حق مقايسه بـــــــــــــــــا شاهراه نتوان كرد   مكن مغالطه در كــــــــــــــارها كه كژ رهه را
كــــــــــه خود سرانه درين ره گناه نتوان كرد   گمـــــــــــان بد نبرد كس به اهل صدق و صفا
كه عمر خويش بـــــــه حسرت تباه نتوان كرد   مكن مـــــــــــــــــــلازمت آرزوي دور و دراز
صفـــــــــا، بجز طلب از صبحگاه نتوان كرد   زشـــــــــــام تيره صفايي به دل نخواهي يافت
ولي شرافت خود وقف جــــــــــــاه نتوان كرد   نگويمت كــــــــــــــه به كُل در مقام جاه مباش
كه فتح ِ باغ ظفر، بي سپـــــــــــــاه نتوان كرد   صفِ صنوبر و سرو و چنار بــــــــا من گفت
تهي ز مـــــــــــايه فطير است2 و آه نتوان كرد   مبند خالي1، و كـــــــــــــــــوس دلاوري منواز
وفاي اهل ريـــــا تخت بورياست «اديب»
كـــــــــه اعتماد بر اين تكيه گاه نتوان كرد

 

1 - «خالي بستن» اصطلاحي است براي لاف زدن از آنچه در ميان نيست.

2- «بي مايه فطير بودن» اصطلاحي است چون «آه در بساط نداشتن»
* غزل "باغ طفر" اثر شاعر ملي ايران - اديب برومند؛ برگرفته از كتاب حاصل هستي