|
بلبل اين بـــــــاغ را شور
و نوايي نيست، نيست |
|
بي تو اي گـل ساحت دل را
صفائي نيست، نيست |
|
ورنه اين فرسوده کــــالا را
بهايي نيست، نيست |
|
رخت هستي خوش بود گر باشدش
زيور ز عشق |
|
ورنه اين آيينه را هرگز
جــــلايي نيست، نيست |
|
روي دلجويت، ز خـــــــاطر
مي برد گـَـرد ِ ملال |
|
اين سلام سرد، کـــــم از
ناسزايي نيست، نيست |
|
گرم جوشيدن به ياران خوش بود،
کـــــاندر و ِداد |
|
عارفـــــــان را جر تأمّل
رهنمايي نيست، نيست |
|
در طريقت بي تأمل پا منه،
کـــــــــــــاندر سلوک |
|
آنچنان راهي ست، کورا
انتهــايي نيست، نيست |
|
کِي توان فارغ ز دل گشتن،
کـــــــــــه راه اشتياق |
|
شرم ِ همت سوزهـم،
غيرازبلايي نيست، نيست |
|
خواستم بوسم لبش را، همتم
يــــــــــــــــاري نکرد |
|
جز درين آب وهوا، نشو و
نمـايي نيست، نيست |
|
اشک و آه عشق را نــــــازم،
کـــــــه گلگشت مرا |
|
ورنه سنگين مايگان را،
ادعــايي نيست، نيست |
|
مدعي را از سبکقدريست دعوي
هــــــــــــا فزون |
هستي از دنياي ديگر، همدم دل
شو «اديب»
کـــاندراين ظلمسرايت آشنايي نيست، نيست |