کاخ محبّـت

بــــا مـــــــــــــا روا نبود که ترک وفا کني		گفتي کــــه حــــــــــــاجتم به محبت، روا کني
و آنگاه پرشکسته بــــــــه بــــاغم رها کني		چندم بـــــــــــــــــه دام افکني اي خيره باغبان
يادي زحـــــــــــــــــال ِ بلبل دستانسرا کني		اي گل! چه مي شود، که به شکرانه ي جمال
تا درميــــــــــان خـــــــون دل من شنا کني		تا کي روان کنم ز کنــــــــــــارم شط سرشک
وقت است اگر بيائي و بـــــــا ما صفا کني		رفتي ز کــــــــوي انس وکـَـدِر ســــــاختي دلم
کــــــاخي کـــــــه در دلي ز محبت بنا کني		مگذار کــــــــــــــز گزند حــوادث شود خراب
کــــار آن بود که کـــــــام دلي را روا کني1		بر دوش ِ خسته، بــــــار نهـادن که کار نيست
گر يک دو دَم، ز تـــــــارِ دلم عقده وا کني		ديگر ز کـــــــــــــــــــارِ بسته ننالم به سان ني
هر گه کــــه سازِ شکوِه به شور و نوا کني		اي ني! تو چنگ بـــــــر دل عشـّـــــاق ميزني
وين هـــر دو را  زهـــــــم نتواني جدا کني		آميخته است مهر تو بــــــــا خون من چو شير
زآن پيشتر کـــــــه قــامتش ازغم دوتا کني		يک بار نيز ســـــــــــايه فکن بر سر «اديب»

 

1- نسخه ديگر: کار آن بود که درد دلي را دوا کني

* غزل کاخ محبّـت - برگرفته از کتاب «گلهاي موسمي» که شامل مجموعه غزليات شاعر ملي ايران(استاد اديب برومند) مي باشد.