پايان افسانه
 

پريشانم پريشـــــــــــــــــان، ازغم جانانه مي گريم		چه پرسي، كز چه رو نالان در اين غمخانه مي گريم
در اين غمخانه بر حــــال خود و پروانه مي گريم		سرا پا سوخت شمع و شــــــــام هجران نيست پايانش
به طرف بـاغ، چون در گوشه ي ويرانه مي گريم		چنان آزردم از دستش، كــــــــــه همچون ابر آذاري1
كــــــــــــه بر سرگشتگي هاي دل ديوانه مي گريم		نمي گريم ز بد عهدي، نمي نــــــــــــــــــالم ز ناكامي
به حــــــــــــال هر فضيلت پرور فرزانه مي گريم		ز بس ديدم فضيلت هـــــــــــــــا لگد كوب رذيلت ها،
من از خونين دلي، بـــر گردش پيمــــانه مي گريم		گلو پـُرنـــــــــاله دارم، چون صراحي2 از غمي مبهم
بر اين رندانه مي خندم، بر آن مستــــانه مي گريم		به حـــال و روزگــــــار خود، گهي گريم، گهي خندم
من از بي همزباني ها در اين كـــاشـــانه مي گريم		غريب شهر خويشم، كس نمي داند زبـــــــــــــــانم را
عجب نـَـٛبــوَد كـــه بر پايان اين افســـانه مي گريم		چو باشد زندگي افسـانه اي كوتـــــــــــــاه و غم پرور
به پيچ وتاب زلفش، بر شكست شــــــانه مي گريم		اديبــــــــــــــا، پـــاس همدردي و هم سامـــاني ِ دل را

1- آذار : فروردين

2- صراحي : تنگ شراب

* غزل پايان افسانه برگرفته از كتاب گلهاي موسمي(مجموعه غزلهاي استاد اديب برومند)