سپاسگزاري از يك بزرگداشت  

كـــــــــــــــه از عطوفشان جاه و فر فزود مرا		به سروران گــــــــــــــــرامي دوصد درود مرا
سلامشان در رحمت به رخ گشـــــــــــــود مرا		چنانكه مهر گشــــــــايد به رخ دريچه ي صبح
زآبگينه ي دل زنگ غـــــــــــــــــــم زدود مرا		سپاسمندم از اين ذره پروري كــــــــــــــز مهر
به راه عشق وطن، گنبد كبــــــــــــــــــــود مرا		سپيد روي از آنم كــــــــــــــــه موي كرده سپيد
كه ســـــــــــــــال عمر ز هجده فزون نبود مرا		شدم ستيزه گر آنگه بــــــــــــــــه جنگ استبداد
هر آنكه از ره مردانگي ستــــــــــــــــــــود مرا		سُتــــــــود شعر و ادب را، ستـــــــود ايران را
نبود و نيست خبر، از بنود و بــــــــــــــود مرا		به غير ِ پاس وطن در كنـــــــــــــار شعروهنر
كــــــــــــه هر يكيست كنون دلنشين سرود مرا		سرودم ازپي پــــــــــــــاس وطن هزاران شعر
سَرِ مناعت از آنرو بـــــــــــــه عرش سود مرا		چوكوه، پــــــــــــــاي ثباتم بسُفت سينه ي خاك
نه آمد از پي زر، سربـــــــــــــه كس فرود مرا		نـــــه رفتم از پي جاه و نـــــه راندم از پي مال
نيافتم كه كجا دست وپـــــــــــــــــا،غـُـنود مرا؟		قلم به پـــــــــــــاي قدم شد درين جهت همدوش
ولي عقيده نيــــــــــــــــــــارَست كس ربود مرا		گهم به زير نظر داشتند و گــــــــــــــــــه دربند
درين معـــــــامله هـــــــرگـــــــز نبود سود مرا		به غير خون جگر كـــــــــــــز دو ديده ام پالود
نصيبِ ديده نبودي بــــــــــــــــــه غير دود مرا		ازآتشي كه بــــــــــــــه دل داشتم ز عشق وطن
هنوز در تب و تابست تــــــــار وپـــــــــود مرا		به هجرِ شاهد تـــــــــــــــــــــــابنده چهرِ آزادي
كه غير از اين نــــــــــــه سزا بود رهنمود مرا		به رهنمـــــــــــــــــايي ِ وجدان خود سپردم راه
خداي عـــــــــــزّوجــــــــــل جمله داد زود مرا		نياز را به جهـــــــــان هر چه خواستم از غيب
چـــــــــــــــــو ابتذال هنر، ناصيت 1 نمود مرا		نشست بس عـــــــــــــــــرق سرد بر جبينم پاك
شكستِ ســــدِّ سخــن، همچو «زنده رود» مرا		گشود سيل ســــــرشـــــــك از دو ديده ام يكسر
نماند حـــــــــــــــــــــالت كفت و سرِ شنود مرا		زبسكه يــــــــــــاوه شنيدم ز نـــــــــــارواگويان
نداد ســــــــــــازِ طرب، لحن چنگ و رود مرا		ز زخمها كه بـــــــــــــــه قلب هنر زدند خسان
اگرچه بود بــــــــــــــــه كف كلك مُشكسود مرا		بـــــــــه سود ملت و ميهن نكردم آنچه سزاست
چه جــــــــــــــــاي آنكه فرستد كسي درود مرا		بـــــــــــــــه اعتراف قصورم روا بود اغماض

* قصيده سپاسگزاري از يك بزرگداشت برگرفته از كتاب حاصل هستي اثر شاعر ملي ايران -  استاد اديب برومند