|
لطيف گــــــــــونه چـــــــو نقش ظريف ديبايي |
|
گشـــــاده روي و نگــــــــارين لباس و رعنايي |
|
چـــــــــــو طبع مي، همه آشوبگر به هر جايي |
|
چو بـــــوي گل، همه عشق آفرين به هر كويي |
|
تــــــــــــــــــو شمع انجمن افروز مجلس آرايي |
|
تو مــــــــــــــــــاه انجمن آراي مجلس آفروزي |
|
ظــــــريف و نغز و نــــــوازنده چشم و زيبايي |
|
چو نقش دلكش مينــــــــــــــا به گِرد زرّين جام |
|
ميان توده ي گلهـــــــــــــــــــــاي حسن، پيدايي |
|
به ســــــــــــان سرخ گل نوشكفته در دَم صبح |
|
گهي بــــــــــــــــه جلوه ي سيمينه موج دريايي |
|
گهي به گونه ي رنگين كمــــــــــــان فروردين |
|
به بــــــــــــاغ عشق، تو آن سوسني كه گويايي |
|
بود هر آينه سوسن به ده زبــــــــــــان خاموش |
|
تــــــــــو دلنواز، چــــــــو خرّم نسيم صحرايي |
|
من آشنا به غم ني زنــــــــــــــــــان صحراگرد |
|
مگر اميد نشـــــــــــــــــــــــــــاط آفرين فردايي |
|
اديب را تويي آرام بخش جـــــــــــــــان امروز |