شيشه دل
 

دل برد و هيچ حــــــــــــاجتي از وي دوا نکرد		ديدي که يـــــــــــــــــار، با من بيدل، وفا نکرد
تا شهپرم نبست، ز دامم رهـــــــــــــــــــا نکرد		تـــــــــــــــــــا خسته ام نکرد، ز صيدم نيارميد
زآن عشوه سازْ چشمک فتـّان چهـــــــــا نکرد		زآن دلفريبْ غنچهٴ خندان چه هـــــــــــا نگفت
پيغــــــــام وصل، همرهِ پيکِ صبـــــــــا نکرد		چندين بهــــار آمد و بگذشت و يــــــــــــــارمن
وامي کـــــــــــه داشت از من مسکين ادا نکرد		عهدي کــــــــــه کرد بــــا من بيدل به سر نبرد
آن سان کــــــــه خرد گشت و ليکن صدا نکرد		بشکست شيشهٔ دل مــــــــــــا را به سنگ جور
گردون دون، کـــــــــه عاقبت از هم جدا نکرد		پيوند مهر داد  دو تن را کجا بـــــــــــــــــه هم؟
آزاده را سهيم، بــــــــــــــــــه جز در بلا نکرد		دردا که جيره بند زمـــــــــــــــان در اداي سهم
شـــــــــــــــــرم از حضوربلبل دستانسرا نکرد		زاغ آن زمــــــــــــان که غلغلي افکند در چمن
خود را بـــــــــــــــه پرسشي زاديب آشنا نکرد		آن يار آشنا کـــــــــــــــــــــه به اغيار سر زدي